omgaan-met-chronische-pijn

Omgaan met chronische pijn: Gedisciplineerd en flexibel

Ik heb een slechte week achter de rug. Ik had wel gerekend op extra pijn, want het was de week van mijn menstruatie. Veel vrouwen kennen dat, dan krijg je klachten die specifiek bij die week horen.  Ik word wat somber, licht ontvlambaar en de bekkenpijn wordt heviger. Voor de buitenwereld onzichtbaar. Ik houd mijn cyclus al een tijd bij zodat ik kan voorspellen wanneer het ´die tijd´ is. Als je weet dat het een slechte week wordt, is het makkelijker te dragen. Toch?

Voorbereiden op slechte dagen

Voor een groot deel is dat waar. Veel mensen in Nederland zijn onzichtbaar ziek. Bij veel pijnen of ziekten is het onmogelijk om slechte dagen te voorspellen. Ik ben dan ook best ‘dankbaar’ dat de echte slechte dagen voor mij bijna altijd te koppelen zijn aan mijn cyclus. Dat geeft een soort van houvast. Ik weet niet wanneer ik goede dagen heb, maar wel zeker wanneer ik slechte dagen heb. Op die voorspelde slechte dagen zet ik waar mogelijk een kruis in de agenda: geen extra activiteiten. Dan kom ik ze zo goed mogelijk door.

Geestelijk sterk zijn

Dus ja, het is fijn dat ik weet wanneer de slechte dagen komen. Maar, dat maakt ze nog niet prettig. Het maakt ook dat ik dus weet dat ze elke maand terug komen. In die week heb ik er zelf weinig invloed op. En niemand geeft mij de garantie dat de slechte dagen zich beperken tot die week. Ze kunnen ook tussendoor de kop opsteken. Soms weet ik waardoor. Dan heb ik te veel gedaan, ben ik ziek geweest of heb ik juist te weinig bewogen. Maar soms, dan zijn ze er gewoon. Zonder dat ik weet waarom. Die controle loslaten, dat vergt mentale kracht. En omdat de pijn onzichtbaar is voor anderen, vergt het ook kracht om steeds te moeten uitleggen hoe het gaat. Steeds beslissen of je het wel of niet gaat benoemen, ik blijf het confronterend en pijnlijk vinden.

De controle loslaten

Ik vraag me vaak af welk beeld ‘gezonde’ mensen hebben bij chronische pijn. Het klinkt als iets wat er altijd is, en altijd in dezelfde vorm. Daar zit vaak de misvatting. Het is wel iets dat chronisch aanwezig is, maar vaak verschilt de intensiteit per dag. Dit maakt het zowel voor mezelf, als voor mijn omgeving lastig. Ik weet nooit waar ik aan toe ben. Ik kan er niet vanuit gaan dat iets lukt op een dag. Ik weet pas als ik wakker word, hoe mijn lijf is die dag. En dat kan gedurende de dag ook nog meevallen, of tegenvallen. En dat dan maar elke dag opnieuw proberen te accepteren. Soms wil ik ook gewoon lekker mijn to-do lijstje afwerken. 

Gedisciplineerd flexibel zijn

Ik noem dit voor mezelf gedisciplineerd flexibel zijn. Om de pijn onder controle te houden moet ik voldoende bewegen; niet te veel en niet te weinig. Ik moet gezond eten, en goed slapen. Ik moet mijn agenda goed beheren; niet te vol en niet te leeg. Het leven is een stuk strakker geworden sinds ik bekkenpijn heb. En tegelijkertijd moet ik elke dag afwachten hoe mijn lijf is en mijn plan aanpassen. Want als mijn lijf schreeuwt om extra aandacht en ik geef het niet, is de volgende dag nog erger. 

Omgaan met chronische pijn

Het lijkt vaak makkelijk, omgaan met chronische pijn. Gewoon voldoende bewegen, je oefeningen doen, gezond eten, op tijd naar bed, gewoon niet naar alle feestjes gaan. Totdat je het zelf moet DOEN. Elke dag op tijd naar bed is niet leuk. Feestjes overslaan is niet leuk. Elke dag tijd voor jezelf MOETEN maken is niet leuk. Het is pas leuk, als het je eigen keuze is. Dat wordt vaak vergeten. Ik heb hier niet voor gekozen. En ja, van sommige aspecten van mijn ‘nieuwe leven’ geniet ik. Niet werken is heus veel dagen fijn. Veel tijd bij mijn kinderen zijn is fijn. Maar ik zou zo graag weer volledige keuzevrijheid hebben in mijn leven. Op elk moment in mijn leven. 
 

Dankbaar blijven

Nou kan ik hierover gaan zitten mokken. Dat heeft geen zin. Dat weet ik maar al te goed. Daarom blijf ik dankbaar. Voor alles wat ik wel heb, en wel kan. Zodat ik de keuzevrijheid die ik nog wel heb blijf benutten. En me blijf inzetten om zo vrij mogelijk te blijven. Daarom run ik nu thuis het huishouden, want het lukt me nog. Daarom help ik af en toe op school, want het lukt me nog. Daarom ben ik toch weer gaan studeren, want het kan. En daarom schrijf ik, want daar houd ik van. En het kan wanneer het mijn lijf uitkomt. Maar het onzichtbaar ziek zijn en verplicht mijn leven aanpassen, dat blijft soms gewoon ontzettend pijnlijk.

 

Meer lezen? Klik hieronder:

Bekkenpijn: Mijn ervaring

Chronische bekkenpijn, gaat dat nog over?

Chronische Pijn? Lees dit boek!

 

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *