Ik zou 2020 kiezen (Chronische Pijn – Blog #9)

2020 kiezen

Mocht ik kiezen tussen 2018, 2019 of 2020, dan zou ik voor 2020 kiezen. Vanuit nu gezien natuurlijk, je weet nooit hoe een jaar verloopt tot het 1 januari van het volgende jaar is. Maar voor nu lijkt 2020 het jaar van quarantaine, thuis scholing en weinig feestjes. Toch vind ik dit appeltje eitje. Peanuts. Waarom? Het is ook mijn eerste jaar zonder revalidatie en met minder pijn!

Thuis Quarantaine

Ik begrijp dat dit voor veel mensen raar klinkt. Als jij 2020 niet zou kiezen, betekent het vooral dat jij hiervoor 2 leuke jaren hebt gehad! Wees dankbaar. Ik vind 2020 tot nu toe ook wel leuk. In januari en februari hebben we gewoon kunnen leven. Veel verjaardagen, manlief kon op wintersport, we hadden feestjes, borrels, familiebezoekjes en ga zo maar door. Wij zijn ook net voor de quarantaine tijd op familieweekend geweest. Wat een geluk! 

Het leven op zijn kop

Toen in maart, gingen we gefaseerd in de intelligente lockdown. Voor ons betekende dit de scholen dicht, de kinderen thuis. Mijn man moet thuis werken. Mijn studie werd tijdelijk gestopt. Het leven op zijn kop, zoals voor iedereen. Ik heb snel geschakeld. Een ritme bedacht voor thuis, eigen studieboeken aan de kant, en deze blog moest op een lager pitje. Het zij zo. Het ging me redelijk makkelijk af. Ik merkte het voordeel dat ik al twee van dit soort jaren achter de rug heb. Van tegenvallers en veranderingen. Oefening baart kunst. Accepteren kun je leren. 

Revalidatie

Maar natuurlijk valt dit ook voor mij zwaar. Waarom vind ik het dan wel meevallen? Simpel. 2018 en 2019 voelden voor mij ook als lockdown, maar dan een persoonlijke en inclusief heel veel pijn. Sinds mijn bevalling in 2016 heb ik veel bekkenpijn. In 2017 bleek onze zoon ook nog chronische bronchitis te hebben en belandden we met hem in een Spaanse ambulance en een Spaans ziekenhuis. Dat was overigens onze laatste buitenlandreis. Wij gaan sindsdien al in Nederland op vakantie vanwege zijn bronchitis en mijn pijn. In 2018 stortte ik in en kwam ik in de ziektewet. Een tijd van revalidatie volgde.

Persoonlijke lockdown

Voor iedereen die nooit revalidatie heeft gehad. Het voelde als een persoonlijke lockdown. Ík miste alles terwijl iedereen doorleefde. En ik had ook nog veel pijn en weinig energie. De energie die ik had, gebruikte ik voor mijn oefeningen en kleine wandelingen. En voor mijn gezin. Ik kon echter niet goed voor de kinderen zorgen door de pijn, dus de kinderen waren 5 dagen per week onder de pannen. BSO, naar opa en oma of hun papa was thuis. Iedere moeder snapt dat dit wringt. Ik was elke dag thuis, werkte niet, maar kon toch niks doen. Ik moest veel liggen om te herstellen van die paar oefeningen. Ik raakte mijn baan kwijt. Ik weet wat verveling is, saaiheid, nutteloos voelen. Het enige verschil met nu? Ik KON niks vanwege de pijn. 

Vervelen

Ik weet dus hoe saai het is, en hoe verveling voelt. Maar ik ben gelukkig weer sterk geworden en de pijn is onder controle. Ik hoef geen dagen meer te herstellen van een activiteit. Ik kan huishouden en voor de kinderen zorgen. Ik ben ook een studie begonnen. Ik kan wandelen, fietsen, koken, puzzelen, lezen, gamen en ga zo maar door. Dus als je nu thuis zit, en gezond bent? Is het dan nodig je te vervelen, of moet je gewoon je eigen creativiteit aanwakkeren? Wat kan ik wel doen? Denk er eens over na of bekijk mijn lijst met ideeën in deze blog.
 

Saai

Natuurlijk, het is saai voor veel mensen. Ik stoor me wel een beetje. Toen ik ziek thuis zat en moeite had met de saaiheid van mijn leven, hoorde ik vaak: “Dat is toch lekker, hele dag netflixen en boekjes lezen? Yoga, slapen, wandelen, de kinderen niet thuis”. Ja die pijn was wel vervelend voor me, maar verder was het toch best lekker? Nee dus! Het was oersaai! En saai is alleen lekker als je keihard hebt gewerkt en behoefte hebt aan saai. Maar 2020 is voor mij dus niet zo saai, vergeleken met 2018 en 2019.  Ik heb niet zoveel pijn, mijn studie is weer gestart, ik kan voor mijn kinderen zorgen. Ik kan koken, ik kan schoonmaken, ik kan de kledingkasten opruimen. De kinderen zijn thuis dus ik kom natuurlijk nergens aan toe. Maar zolang je gezond bent, is er altijd iets te doen! Het leven is in ieder geval niet saai.

Hou vol

Ironisch genoeg is  deze quarantaine voor mij denk ik veel lulliger dan voor velen. Ik heb al 2 jaar gedisciplineerd geleefd! 2020 werd mijn jaar!!! Ik KAN weer veel. We zouden volop gaan genieten. Weekendjes weg, dagjes uit, familie en vrienden uitnodigen. Het sociale leven heeft al twee jaar op een heel laag pitje gestaan. Ik zou mijn studie doen, een bedrijfje opzetten of een nieuwe baan vinden. Ik zou gaan knallen. De realiteit? Alles op pauze, ik geef thuis scholing. Alle dierentuinen en pretparken zijn dicht. Uit eten met mijn man is niet mogelijk. De horeca is dicht en opa en oma mogen niet oppassen. 

Tel je zegeningen

Maar toch, vind ik het meevallen. Ik tel mijn zegeningen. En afgelopen 2 jaar waren gewoon zwaarder. Nu mis ík geen feestjes, want er zijn gewoon geen feestjes. Als alles wat ik nu moet doen, thuis blijven en voor mijn kinderen zorgen is? Appeltje eitje. Doe mij dit maar. En het voordeel, ik weet dat het een fase is. Er komt ooit een vaccin, en dan kan er heel veel weer wél. Ik twijfel er niet aan. Bij mijn bekkenpijn was dat anders. Ik moest veel doen en vooral veel laten tijdens mijn revalidatie, zonder te weten of en wanneer het beter zou worden. En het is er nog altijd. Ik moet er mee leren leven. Maar als je elke dag veel pijn hebt gehad, is elke dag een beetje pijn niet meer zo heftig. Het relativeert. Tel je zegeningen, niet je zorgen.

Steun elkaar

En natuurlijk zijn er mensen voor wie 2020 een hel is. Door ziekte, extreme werkdruk, grote financiële stress of echte eenzaamheid. Voor hen, extra virtuele knuffels. Voor iedereen voor wie het best meevalt? Kop op, wees creatief en maak er het beste van! Ook deze tijd, komt nooit meer terug. Wat ga je missen als alles weer wordt zoals het was?

Je hart luchten

En natuurlijk moeten we allemaal af en toe even balen en ons hart luchten. Het is en blijft voor iedereen een rotsituatie. Ik sta er positief in, maar ik heb ook slechte dagen. Dat ik veel pijn heb en de kinderen de hele dag ruzie maken. Dus lucht je hart, maar voel je daarna ook opgelucht. En zoek dan oplossingen. En vergelijk jezelf met anderen die het veel zwaarder hebben. Relativeer en maak plezier waar mogelijk. 

Want één ding is zeker: Van lol maken, word je altijd blij 🙂

Fijn weekend allemaal!

Meer lezen?

Last van verveling? Ideeën  genoeg!

Chronische Pijn blog #8: Moeten, willen en kunnen

Chronische Pijn blog #1: Pijnvrij worden kan ik dat? Ik ga ervoor!

Bekkenpijn: Mijn ervaring 

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:

2 reacties op “Ik zou 2020 kiezen (Chronische Pijn – Blog #9)”

  1. Je gaat goed met de situaties om en schrijft vlot. Ik kwam hier terecht voor tips want ik ben zoekende naar oplossingen. Helaas zijn die er niet. Gekweld door slapeloosheid en pijnen en net slechte berichten gehad. Balen? Ik was ff boos en heb deur keihard dichtgeslagen. Dat lucht op. Het is puur overleven maar voel dat ik de grip kwijt raak om nog te willen het is allemaal moeten. Met veel onbegrip en nauwelijks steun vanuit de omgeving. Dank voor je virtuele knuffel!

    1. Bedankt voor je mooie woorden over mijn blog. Onbegrip is zo moeilijk om mee om te gaan. Sorry voor de wat late reactie, als ik zeg dat ik ook even zelfzorg nodig had, weet je vast meteen wat ik bedoel. Dan moet alles wijken en focus ik volledig op mijn lijf. Nu gaat het weer iets beter en start ik aan een nieuwe blog. Ik hoop dat je inmiddels wat nieuwe kracht hebt gevonden. Sowieso een extra virtuele knuffel. Liefs Marieke

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *