Expeditie Robinson, zou ik dat kunnen?

Het is zondagavond 20.00 uur. Ik kijk naar Expeditie Robinson. Een van mijn lievelingsprogramma’s. Waarom eigenlijk? Omdat ik toch altijd denk, kan ik dat ook? Ik heb echt geen idee. Vanaf de bank kijken is in ieder geval een stuk comfortabeler.

De uitdagingen

Expeditie Robinson bestaat natuurlijk uit meerdere onderdelen. Allereerst het gebrek aan eten en een fatsoenlijk bed. Daarbij de verveling, de loodzware proeven en niet te vergeten, leven in een groep. Of erger nog, overleven zonder groep. In je uppie. Ten slotte de heimwee. Allemaal uitdagingen op zich, waarbij het interessant is om te zien dat het per persoon erg verschilt welke ontbering als zwaarste wordt ervaren. 

Wie ben ik?

Als ik nou op dat eiland zou zitten, wie ben ik dan? Ik vind dat een hele interessante vraag. Het dwingt me meteen tot de kern. Ik ben loyaal, dus het gekonkel zou ik verschrikkelijk vinden. Ik ben echter ook fanatiek, dus misschien zou ik wel over lijken gaan om te winnen. Ik ben sociaal, dus in een groep zou super gezellig zijn. Ik houd ook van alleen zijn, dus misschien wel te gezellig? Een ding weet ik wel zeker, ik kan prima zonder make up. Dat scheelt al een zorg. Geen eten en geen familie bij me, dat zouden wel eens breekpunten kunnen zijn. En de proeven dan, hoor ik je denken. Tja. Ik denk dat ik me zo zou kunnen focussen op de winst dat ik het zou kunnen. Met de nodige sportieve voorbereidingen natuurlijk.

Je kracht ontdekken

Waarom vraag ik me dit af? Omdat het me zo’n prachtige ervaring lijkt om je ware kracht te ontdekken. We weten allemaal, je weet pas hoe sterk je bent, als je sterk moet zijn. Zowel fysiek als mentaal. Pas als je gedwongen wordt tot het uiterste te gaan, ontdek je je ware krachten. Ik zou wel willen weten hoe veel ik echt aan kan. En als je dat dan in een mooi programma kan ontdekken, geweldig. In het echte leven je kracht ontdekken gaat immers vaak gepaard met narigheid. 

Discipline

Een kracht van mezelf heb ik gelukkig al mogen ontdekken: Discipline. Als iets moet, doe ik dat. Het moet wel echt nodig zijn natuurlijk, anders kan ook ik versloffen. Ik ben van het type dat wordt afgeremd door de fysiotherapeut. Toen ik oefeningen moest doen om mijn bekkenpijn te verminderen vroeg ik: “Hoe vaak per dag mag ik die doen?”. Ik kreeg de restrictie van eenmaal per dag. Mijn lijf moest ook voldoende hersteltijd krijgen. Dus dat deed ik. Ik ging langzaam vooruit, en toch zo snel als ik kon. 

Dankbaarheid

Wanneer het leven je op de proef stelt, is dat heel leerzaam. Zoals ik leerde van mijn bekkenpijn. Een nare periode wordt dan gelukkig ook iets moois. Voordat ik bekkenproblemen had was ik minder dankbaar voor mijn goede gezondheid. Ik nam het voor lief. Pas toen het zorgen voor mijn kinderen en wandelen niet meer vanzelfsprekend waren, ging ik het enorm waarderen. Ik heb nog steeds vaak pijn, maar kan zoveel wel weer. Ik bekijk het nu positief en ben dankbaar. Ik ken mijn eigen kracht, ik weet nu dat ik dit soort sh*t aan kan.

Waar ligt jouw kracht?

Ik weet zeker dat het leven jou ook wel eens op de proef heeft gesteld. Welke kracht heb jij toen ontdekt? 

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:

1 reactie op “Expeditie Robinson, zou ik dat kunnen?”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *