Bekkenpijn: Mijn ervaring

Bekkenpijn ervaring

Ik blog over bekkenpijn, dan is het logisch om ook mijn eigen verhaal te vertellen. Herkenning en erkenning doen mij altijd goed. Ik hoop jou ook herkenning te kunnen geven door het delen van mijn ervaring met bekkeninstabiliteit. Vier jaar na de bevalling heb ik nog steeds chronische bekkenpijn, maar gaat het wel weer goed met me!

Mijn ervaring met bekkenpijn

Het begon voor mij in 2015. Ik was zwanger van mijn tweede kind. Mijn dochter was toen anderhalf jaar oud. De eerste zwangerschap was wat mijn bekken betreft heel goed verlopen. Ik was toen heel misselijk en moe, maar pas de laatste maand kreeg ik lichamelijke pijntjes, maar dat geldt voor bijna iedereen. Toen onze dochter een jaar oud was, voelde ik mij heel goed en besloten wij voor nummer 2 te gaan. In mei 2015 raakte ik zwanger.

Mijn tweede zwangerschap

Het begon heel goed. Veel minder misselijk dan bij nummer 1, en na 13 weken was de misselijkheid zelfs weg. Van week 13 tot week 18 had ik een heerlijke zwangerschap en was ik alleen wat sneller moe. Een fijne ervaring. Toen begonnen helaas de fysieke klachten. Lage rugpijn. De verloskundige stuurde mij naar de bekkenfysiotherapeut. Ik had bekkeninstabiliteit. Daar begon mijn ervaring met bekkenpijn.

Bekkenklachten

Ik had op dat moment eigenlijk geen idee wat bekkeninstabiliteit precies was. Heel eerlijk, ik nam het niet heel zwaar op. Ik ging naar de fysio en deed de oefeningen en luisterde goed naar de tips. Zij waarschuwde mij natuurlijk dat de kans groot was dat met het groeien van mijn buik en het verweken van de banden, ik meer bekkenpijn zou krijgen. Ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Ik had tijdens mijn eerste zwangerschap geen bekkenklachten gehad, was jong en fit. Daarbij zat ik vol in de ontkenning, welke zwangere vrouw met een kind van één en een baan heeft tijd voor bekkeninstabiliteit? Ik niet. Ik wilde er niet aan. 

Accepteren van bekkeninstabiliteit

Het duurde een tijd voor ik accepteerde dat ik pijn had en niet meer alles kon. Al heb ik het destijds nooit echt geaccepteerd. Ik relativeerde alles. Ik moest steeds minder gaan werken en was na een paar weken niet meer in staat naar mijn werk te gaan, 45 minuten in de auto was een marteling. Ik moest regelmatig liggen om mijn bekken echte rust te geven zodat mijn spieren konden herstellen.

Welke pijn geeft bekkeninstabiliteit?

Bij bekkeninstabiliteit tijdens de zwangerschap, verweken je bekkenbanden onder invloed van hormonen. Je spieren moeten dan veel harder werken om je bekken bij elkaar te houden. Zijn je spieren moe en verzuurd? Dan heb je pijn van de verzuring, en gaan je de bekkenbanden verrekken. Dat is de pijn die je langdurig voelt. Als je te lang doorgaat, je banden verrekt en spieren verzuurd, kan dat extreme pijn geven. Ik kon dan amper nog staan of lopen en had soms dagen nodig om te herstellen. 

Verrekte bekkenbanden

Mijn bekkenfysiotherapeut vergeleek het met het verrekken van je enkelbanden. Heb je de banden verrekt en ga je ze opnieuw belasten, dan neemt de pijn weer toe. Verrekte banden hebben rust nodig voor herstel. Echter, stijve banden doen ook pijn. Dus lichte beweging en doorbloeding is óók nodig. Bij een enkel is dat vrij eenvoudig te begrijpen. Een bekken is heel lastig want zodra je ook maar iets doet wordt je bekken belast. Ook bij zitten! Ik vond dat heel moeilijk en heb de tweede helft van mijn zwangerschap als heel zwaar ervaren.

Verdrietig

 Ik denk dat iedereen zich kan voorstellen hoeveel impact het heeft op je leven als je lijf opeens niet meer mee werkt. Het vervelende tijdens de zwangerschap is dat de pijn steeds heviger wordt. Je kunt je bekken bijna niet sparen. En hoe braaf je ook rustig beweegt en oefeningen doet, je buik wordt steeds dikker en je banden steeds slapper. Ik heb het ervaren als een kwestie van uitzitten, of beter gezegd, uitliggen. Ik kon echter niet meer voor mijn dochtertje zorgen. Tillen was onmogelijk, 10 minuten lopen lukte amper. Ik had genoeg aan mezelf en mijn dikke buik. Daarnaast werkte ik nog slechts 2 uur per dag vanuit huis, om mijn werk nog zo goed mogelijk over te dragen aan collega’s. Zitten was pijnlijk, dus wisselde ik af, 15 minuten zitten, 15 minuten liggen. Niet te doen. Achteraf had ik me helemaal ziek moeten melden, maar dat liet mijn verantwoordelijkheidsgevoel niet toe. ‘s Avonds lag ik vaak huilend in bed door de hevige pijn. Ik kon er niet van slapen. En als mijn dochtertje om mama riep en ik kon niet naar haar toe, deed mijn hart intens veel pijn.

De bevalling

Het enige voordeel van bekkeninstabiliteit? Ik keek uit naar de bevalling! Als de baby uit mijn lijf was, zouden de hormonen veranderen en kon ik aan mijn herstel gaan werken. Pas dan zou de pijn minder worden. Helaas voor mij hield de kleine man zich netjes aan de uitgerekende datum. Eind januari 2016 kwam hij ter wereld. Ik had een turbo bevalling. Niet gewoon snel, maar turbo snel. Om 7.45 uur braken mijn vliezen. Om 9.37 uur hield ik de kleine man in mijn armen. Mijn eerste bevalling duurde ook maar 4,5 uur, maar van deze snelheid schrok zelfs mijn verloskundige. Alles verliep goed, maar voor mijn bekken was het heel pijnlijk. Maar de bevalling was in ieder geval klaar: op naar herstel!

Het eerste jaar

Na de bevalling voelde ik me snel beter. Mijn lijf hoefde de baby niet meer mee te zeulen. Ik deed mijn oefeningen en na 3 weken liep ik weer een rondje door het park met de kinderwagen. Langzaam pakte ik de draad weer op. Ik kon steeds iets langer staan en lopen. Voor mij voelde dat als heel veel kunnen. In werkelijkheid stelde het nog niks voor. Ik kon niet lang genoeg staan om mijn zoontje in bad te doen bijvoorbeeld. Veel te zwaar. Maar ik kon wel 5 minuten staan om hem te verschonen, 10 minuten lopen in het park. Hem liggend voeden et cetera. Na 10 weken ging het goed genoeg om weer te gaan werken. Ik had nog steeds pijn, maar wilde zo graag het normale leven oppakken. En met fijne collega’s en warme koffie, kon ik op mijn werk ook weer even mezelf zijn. De pijn werd ook minder en ik had er vertrouwen in dat het na een jaar over zou zijn, zoals het hoort. Die optimistische mindset sleepte me het eerste jaar door.

Het tweede jaar

Na een jaar was ik teleurgesteld dat de pijn nog niet weg was. Ik relativeerde weer. Onze zoon sliep nog steeds niet door, ik werkte hard, ik bewoog niet genoeg. Ik moest gewoon wat beter voor mezelf gaan zorgen. Het was mijn eigen schuld. Terugkijkend weet ik: ik stond in standje overleven, ik maakte geen tijd voor mezelf en wilde me wederom niet ziek melden vanwege verantwoordelijkheidsgevoel. Iedere moeder is moe en heeft het zwaar: niet zeiken maar doorgaan. In juni 2017 gingen we op vakantie naar Menorca. Lekker bijtanken. Helaas werd onze zoon daar heel ziek en benauwd en belandde ik met hem in de ambulance die ons naar een Spaans ziekenhuis bracht. Geen slaap, geen rust, veel stress. Bij thuiskomst stortte ik in. Ik ging terug naar de bekkenfysiotherapeut en kreeg via de huisarts psychologische ondersteuning. Ik krabbelde op en in oktober 2017 vond ik dat het weer prima ging. De pijn was er nog, maar nu zou het écht beter worden. Het was een gewoon een fase.

Het derde jaar

Je raadt het al, dat beter worden gebeurde niet. Het was heel druk op mijn werk waar ik veel stress van had. Ik had aangegeven dat ik meer rust nodig had, maar door een groot project was dit praktisch onmogelijk.  Ik ging in gesprek om minder te gaan werken. Uiteindelijk ging ik met ouderschapsverlof van 4 naar 3 dagen, maar de werkdruk werd voor mij niet minder. Het recept voor overspanning. Ik voelde me schuldig en een zeurpiet, ik was zwak. Mijn zelfvertrouwen zonk naar de bodem van een diepe put. Ik weet niet meer hoe ik het heb volgehouden, maar ik oktober 2018 stortte ik weer in, en dit keer nog harder.

Het vierde jaar

Inmiddels is het januari 2020 en wordt mijn zoontje bijna 4 jaar. Het gaat weer goed met me! 2019 stond geheel in het teken van mijn bekkenpijn. Ik ben opnieuw bij de bekkenfysiotherapeut geweest, bij een osteopaat en bij twee psychologen. Op mijn werk lukte het helaas niet meer en zijn we in overleg uit elkaar gegaan. Heel moeilijk, maar dat gaf mij wel de rust die nodig was voor herstel. De fysio heeft aanvullende onderzoeken gedaan met bio-feedback, en vastgesteld dat mijn bekkenbodem niet meer goed functioneerde. Dit hebben we opgelost (voor zover mogelijk) en ik heb de pijn nu beter onder controle. Ook dankzij de psycholoog, die mij heeft geholpen alle opgekropte spanning en emoties te verwerken en los te laten. Ik heb geleerd mezelf tijd te gunnen om emoties te voelen. 

Omgaan met bekkenpijn

Nu zit ik in de fase dat ik een balans zoek tussen inspanning en ontspanning. Elke week iets sterker worden zonder mezelf te overbelasten. Spanning en emoties herkennen en er ruimte voor te maken. Ik zit lekker in mijn vel, meestal. Ik heb nog steeds te maken met chronische bekkenpijn. De meeste dagen voel ik me dankbaar voor alles wat ik wel heb, maar soms voel ik me boos en verdrietig. Wil ik mijn oude lijf terug. En me fit genoeg voelen voor nog een kindje. Gaandeweg zal ik hopelijk steeds meer acceptatie voelen. Op deze blog wil ik jullie meenemen in mijn zoektocht naar balans en geluk. Want ik ben niet mijn bekkenpijn, ik ben nog steeds mezelf. Ik heb alleen minder kracht en energie dan ik zou willen. Maar nog steeds genoeg te genieten van een prachtig leven.

Meer lezen?

Lees: Bekkenpijn genezen? Dit boek gaf mij weer hoop!

Lees meer over bekkeninstabiliteit

Lees meer over de bekkenbodem

Lees meer over Pijn en je Brein

Meer blogs over bekkenpijn

Ook last van bekkenpijn, de volgende drie boeken kan ik aanraden!

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:

4 reacties op “Bekkenpijn: Mijn ervaring”

  1. Pingback: Pijnvrij worden, kan ik dat? Ik ga er voor! (Chronische Pijn - Blog #1) - Schrijfmeeuw

  2. Pingback: Mijn valkuil, ik wil te veel en te snel (Chronische pijn - Blog #2) - Schrijfmeeuw

  3. Pingback: Angst voor bewegen (Chronische Pijn - Blog #4) - Schrijfmeeuw

  4. Pingback: Chronische Pijn? Lees dit boek! - Schrijfmeeuw pijn en het brein

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *