Angst voor bewegen (Chronische Pijn – Blog #4)

angst voor bewegen

Waarom hebben mensen met chronische pijn angst voor bewegen? Precies door wat er nu bij mij gebeurd is. Ik had motivatie, de pijn was handelbaar. Ik ben meer gaan bewegen. Ik kreeg veel napijn. Ik stopte met meer bewegen, want de pijn was niet te doen. En nu moet ik het opnieuw proberen? Ik ben bang om meer te bewegen.

Ervaringsverhaal

Ik lees veel boeken en kijk veel YouTube filmpjes. Ik heb psychologen gesproken en ben bij fysiotherapeuten geweest. Het resultaat is dat ik weet wat ik kán doen. Ik weet hoe mijn lijf werkt en hoe mijn brein werkt. Ik heb nog maar één ding nodig: Tijd, motivatie en veel support. Weten hoe het moet en het doen, zijn twee hele verschillende dingen. Daarom haal ik zo veel troost uit ervaringsverhalen. Een ervaringsverhaal geeft herkenning, ik voel me dan begrepen. Hoe hebben andere chronische pijn patiënten dit gedaan? Welke obstakels kwamen zij tegen? In mijn eigen blogs is het ook duidelijk: Het plan en de werkelijkheid sluiten niet op elkaar aan.

Nieuwe motivatie

Ik heb het slecht gehad de afgelopen weken. Het bewegen viel heel erg tegen. En de napijn was echt niet leuk. Na een week herstel voelt mijn lijf weer ‘normaal’. De dragelijke vertrouwde pijn en de vertrouwde belastbaarheid. Ik lees mijn eigen blogs terug en weet: Ik heb een doel, pijnvrij worden. Plan A is mislukt. Twee keer per week een lichte fitness routine. Ik maak een plan B. De fysio oefeningen die ik al doe, heel langzaam uitbreiden. Het ontbreekt me alleen aan motivatie. Ik heb even tijd nodig om plan B te accepteren en weer nieuwe motivatie te voelen.

Angst voor bewegen

Je kan denken, plan A werkt niet, door naar plan B. Zo simpel is het niet. Bij chronische bekkenpijn is de heftigheid van de pijn niet elke dag hetzelfde. Ik kan op dit moment prima functioneren met de pijn. Voor mijn kinderen zorgen, een beetje huishouden, 8 uur per week studeren en wekelijks bloggen. Het werkt. Ik word echter ook nog beperkt. Ik sla veel feestjes over, lig elke avond om 21.00 uur plat (als het niet eerder is), een uur in de auto is een straf, en lang achter de pc ook. Ik kan niet sporten. Maar, in mijn huidige comfortzone is het wel leefbaar. Door mijn activiteiten op te bouwen, loop ik het risico op meer pijn en dus meer beperkingen. Korte termijn levert het niks op. Minder bewegen is dus een stuk aantrekkelijker.

Lange termijn denken

Opbouw van activiteiten is helemaal gericht op de lange termijn. Dat is prima. Wat het zo ontzettend zwaar maakt, is dat er zo weinig korte termijn beloning is. Als ik mijn activiteiten opbouw is dat met hele kleine stapjes. Ik krijg er dus geen voldaan gevoel van zoals ik dat vroeger na een uur sporten en zweten wel voelde. Ik zie ook geen snel resultaat. Vandaag kan ik 10 squats, over een maand misschien 20 squats. Natuurlijk is dat een mooi resultaat voor iemand met chronische pijn. Maar laten we eerlijk zijn, er komen geen gelukshormonen bij vrij. Pure wilskracht en discipline dus. En een groot risico op meer pijn. 

De pijn accepteren?

Als chronische pijn patiënt kun je op een punt komen dat je weet dat je de pijn moet accepteren. Ik ben daar voor mijn gevoel nog niet. Ik weet dat ik sterker kan worden. Ik ben nog niet bereid te accepteren. Toch is dit een continu spanningsveld. Doorgaan of accepteren? Acceptatie kan veel rust geven, maar pas als je zelf vindt dat je genoeg gedaan hebt. Ik ben daar nog niet.
 
Herken je mijn verhaal? Heb je nog tips om mezelf opnieuw te motiveren? Ik hoor het graag.
 
Ken je iemand met chronische pijn? Deel deze blog, het kan een mooi startpunt zijn van een mooi gesprek.
 
Liefs, Marieke
 

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief:

4 reacties op “Angst voor bewegen (Chronische Pijn – Blog #4)”

  1. Hey Mariek,
    Wat goed dat je je zo bewust bent van je kunnen. Je schrijft:

    Ik ben nog niet bereid te accepteren. Toch is dit een continu spanningsveld. Doorgaan of accepteren?

    Alles wat je aandacht geeft groeit. Door letterlijk te benoemen dat je niet bereid bent om het te accepteren, lukt het je ook niet. Je zend deze intentie in energie uit. Je laat hiermee je non-acceptatie groeien. Er is geen goed of fout in dit verhaal he?! Je doet wat je kunt en je ziet de dingen zoals alleen jij ze kunt zien. Benoem dat je het wel accepteert, ookal voelt het nog niet zo, zend je in energie uit waar je naartoe wilt. Meer weten? Laat me weten, groetjes en succes met sporten! Linda

    1. Bedankt voor je reactie Linda, goede stof tot nadenken! Ik ga dit eens op me laten inwerken 😉 Liefs, Marieke

  2. Pingback: De situatie accepteren (Chronische Pijn - Blog #5) - Schrijfmeeuw

  3. Pingback: Boekentip: Inspiratie om meer te bewegen - Schrijfmeeuw

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *